Als werknemer bedrijfsloos …

Als je als werknemer zonder job zit, en je hebt altijd in bedrijven gewerkt, dan is het woord ‘bedrijfsloos’ beter dan ‘werkloos’.

web

Dominique Demeulemeester

 

Het woord werkloos is stigmatiserend. Zeker na 32 jaar onafgebroken getimmerd te hebben aan een boeiende loopbaan in sales en marketing.

Een dag gebeurt het dan toch. Het licht gaat uit.

Een ondernemer neemt een onverwachte &  onbegrijpbare beslissing na 4 weken …

Om 8h40 sta je thuis, met chauffeur.                                                                      De taxi deponeert je netjes voor je woning, in stilte. Zonder woorden.  Daar sta je dan. In je living, enkel kilte.

Wat nu ? Je maatpak uit,  je jeans aan.  Stap 1 dus …

De eerste voormiddag wat telefoontjes.Wat mailtjes, links en rechts. Reacties van ‘shit’ tot ‘godvert’.

Eén dag later op kantoor.

Neen , niet ‘als werkende loontrekkende’. Maar als sollicitant.

Bij Bruno , een vriend-ondernemer van Zquadra te Kortrijk.           Bruno zei ; ‘Dominique, jij gaat thuis niet zitten kankeren !                        Ik geef je een buro. ‘

Wat Bruno me gaf, was een identiteit. Chapeau !

Je bent pas mens als je een job hebt. Waar of onwaar ?

Wat waar is, dat je met een job wel een identiteit hebt binnen de samenleving. Wat die job ook is, je hebt een doel.

Naast de centen, is het voldoening dat je iets kan verwezenlijken. Zelfontplooiing, deel uitmaken van een organisatie, waardering, collega’s, sociaal contact, etc

We werken, We vechten. We bouwen.  Iedere dag. Sinds 16 sept.

Ik kijk in de ogen van mijn prinses …                                                                              Ze lacht,                                                                                                                                     Ze begrijpt.                                                                                                                               Ze weet. Meer dan wij ….

 

 

Special thanks to Bruno www.zquadra.be

2 thoughts on “Als werknemer bedrijfsloos …”

  1. Beste Dominique,
    Ik hoef je niet te vertellen hoe herkenbaar je situatie voor me is. Op 35-jarige leeftijd, na een blitzcarrière, jezelf en je gezin wegcijferend voor de strategische doelstellingen van je werkgever, word je door een “derde” begeleid (zeg maar bewaakt) naar de voordeur van de onderneming. De onderneming die jij jarenlang naar nieuwe records hebt geleid. Hun dada is: met de referenties die je hebt en de hulp van het outplacementbureau, zul je wel vlug werk vinden, ja zelf een betere (lees beter betaalde) uitdaging in je leven tegemoet gaan.
    Beste Dominique, laat je hoofd niet hangen! Sedert enkele maanden wil ook ik een nieuwe challenge in mijn professioneel leven, na mijn handicap van 16 jaar. Het belangrijkste is nu de lach en begrip van je dochter, de begeleiding en “er zijn” voor mijn zoon en mijn dierbaren.
    Of die werkgevers, die meestal dankzij ons hun “succes” hebben behaald, zoveel gelukkiger zijn, betwijfel ik erg. Meestal hebben ze niets meer dan psychiatrische problemen, echtelijke miserie, twijfels over hun eigen kunnen. Ach, vergeef hen hun egoïsme, hun materialisme … eens komen ook zij hun oordeel tegen, meestal een dikke nul op verstandelijk; familiaal en sociaal gebied.
    Je vriend,

    Gino

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *